newsletter
 
 
 
 
 













Δημοσιεύματα

 

13/11/2014

Συζητώντας για το σχέδιο εξόδου από την κρίση

Συναντήσεις εκπροσώπων του Ιδρύματος Μεσογειακών Μελετών με ανεξάρτητους βουλευτές

Επιτυχής χαρακτηρίζεται από τους συμμετέχοντες η συνάντηση ανάμεσα στο Ίδρυμα Μεσογειακών Μελετών (ΙΜΜ) και την Κοινοβουλευτική Ομάδα των Ανεξάρτητων Δημοκρατικών Βουλευτών, στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας του ΙΜΜ για την αναζήτηση ενός εθνικού σχεδίου διεξόδου από την κρίση και τη βιώσιμη ανάπτυξη, μέσα από συναινέσεις και συγκλίσεις των πολιτικών δυνάμεων του τόπου. Η κίνηση εντάσσεται στο πλαίσιο των προπαρασκευαστικών επαφών ενόψει του επιστημονικού συνεδρίου που θα γίνει στις 9 Δεκεμβρίου στην Αθήνα με το ίδιο θέμα και το οποίο τελεί υπό την αιγίδα του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Το Ίδρυμα Μεσογειακών Μελετών, που εκπροσωπήθηκε στη συνάντηση από τους Στέργιο Μπαμπανάση και Σήφη Βαλυράκη, έχει ήδη έρθει σε επαφή και με τα άλλα κόμματα τα οποία θα εκπροσωπηθούν στο επικείμενο συνέδριο από τα ερευνητικά τους ινστιτούτα και, όπως τόνισε ο κ. Βαλυράκης, παρά το γεγονός ότι υπάρχουν διάφορες απόψεις, διαφαίνεται περιθώριο για την κατάρτιση συναινετικών θέσεων στο μεγάλο ζήτημα της εξόδου από την κρίση και αναζήτησης νέου αναπτυξιακού σχεδίου για τη χώρα.

Στη συνάντηση μετείχε και ο ανεξάρτητος βουλευτής και τέως πρόεδρος της Βουλής, Β. Πολύδωρας, αν και δεν είναι μέλος της ΚΟ των Ανεξάρτητων Δημοκρατικών Βουλευτών. Το Ίδρυμα Μεσογειακών Μελετών είχε αμέσως μετά και συνάντηση, με το ίδιο αντικείμενο, με τον ανεξάρτητο βουλευτή Σπύρο Λυκούδη, ως επικεφαλής της κίνησης των «Μεταρρυθμιστών». Από τους Ανεξάρτητους Δημοκρατικούς Βουλευτές συμμετείχαν ο επικεφαλής της Κ.Ο., Πάρις Μουτσινάς και οι βουλευτές Μάρκος Μπόλαρης, Θεόδωρος Παραστατίδης, Μίκα Ιατρίδη, Θεοδώρα Τζάκρη, Ιωάννης Κουράκος, Μίμης Ανδρουλάκης, Οδυσσέας Βουδούρης, Κώστας Γιοβανόπουλος, Ραχήλ Μακρή και Γιώργος Νταβρής.

 

12/11/2014

Αμφίπολη: Βρέθηκε τάφος με τον σκελετό του νεκρού

 Το ανθρωπολογικό υλικό θα εξεταστεί από ειδικούς επιστήμονες. Ο σκελετός του νεκρού βρέθηκε σε βάθος 1,60 μ. σε κιβωτιόσχημο τάφο στο βάθος του τρίτου θαλάμου.

Σε βάθος 1,60 μ. από τους σωζόμενους λίθους του δαπέδου, στο πολυσυζητημένο όρυγμα του τρίτου θαλάμου αποκαλύφθηκε μεγάλος κιβωτιόσχημος τάφος, κατασκευασμένος από πωρόλιθους.
 
Η ανακοίνωση του ΥΠΠΟΑ είναι η εξής: 
 
Οι διαστάσεις του τάφου
 
Οι εξωτερικές διαστάσεις του τάφου είναι μήκους 3,23 μ., πλάτους 1,56 μ. και σωζόμενου ύψους 1 μ. Ωστόσο, βρέθηκαν, κατά την ανασκαφή, ορθοστάτες από την ανωδομή του τάφου, που μας επιτρέπουν να θεωρήσουμε ότι το ύψος του έφτανε τουλάχιστον στο 1,80μ.ικό θα εξεταστεί από ειδικούς επιστήμονες. Ο σκελετός του νεκρού βρέθηκε σε βάθος 1,60 μ. σε κιβωτιόσχημο τάφο στο βάθος του τρίτου θαλάμου.
 
Οστέινα και γυάλινα διακοσμητικά στοιχεία του φερέτρου
 
Εντός του τάφου δημιουργήθηκε μια επιμήκης βάθυνση πλάτους 0,54 μ.και μήκους 2,35 μ. Πρόκειται για τη θέση στην οποία τοποθετήθηκε ξύλινο φέρετρο. Βρέθηκαν, διάσπαρτα, σιδερένια και χάλκινα καρφιά, καθώς και οστέινα και γυάλινα διακοσμητικά στοιχεία του φερέτρου. Επισημαίνεται ότι το συνολικό ύψος του τρίτου θαλάμου από την κορυφή της θόλου έως τον πυθμένα του τάφου είναι 8,90 μ.

 

07/11/2014

Τροπολογία ανεξάρτητων βουλευτών για τα χρέη επιχειρήσεων στις τράπεζες

 Τροπολογία για τη ρύθμιση χρεών μικρών επιχειρήσεων και επαγγελματιών προς τις τράπεζες κατέθεσαν 15 Ανεξάρτητοι Δημοκρατικοί Βουλευτές, ζητώντας τροποποιήσεις στην κυβερνητική τροπολογία.
«Αν η τροπολογία της κυβέρνησης παραμείνει ως έχει και δεν γίνουν δεκτές οι ουσιαστικές βελτιώσεις που προτείνουμε, είναι σαφές ότι μόνο ένα ελάχιστο μέρος των 160.000 μικρών επιχειρήσεων και επαγγελματιών θα υπαχθούν τελικώς στη ρύθμιση» υποστηρίζουν οι βουλευτές.
Την τροπολογία υπογράφουν οι: Μάρκος Μπόλαρης, Τσαμπίκα Ιατρίδη, Πέτρος Τατσόπουλος, Θεοδώρα Τζάκρη, Πάρις Μουτσινάς, Θεόδωρος Παραστατίδης, Χρήστος Αηδόνης, Γεώργιος Νταβρής, Χρυσούλα Γιαταγάνα, Γιώργος Κασαπίδης, Γιάννης Κουράκος, Κωνσταντίνος Γιοβανόπουλος, Ραχήλ Μακρή, Οδυσσέας Βουδούρης και Βασίλης Καπερνάρος.
Οι βουλευτές προτείνουν:
Την απαλοιφή του αόριστου όρου «βιώσιμων» όσον αφορά στις μικρές επιχειρήσεις.
Την αντιμετώπιση της δυσμένειας που δημιουργεί στις επιχειρήσεις ο υπολογισμός με τις προ κρίσης αντικειμενικές αξίες, με την αντικατάσταση του όρου της προτεινόμενης διάταξης που ορίζει πως το συνολικό ποσό που θα παραμείνει για αποπληρωμή μέσω της ρύθμισης θα πρέπει «να μην υπερβαίνει το 75% της καθαρής περιουσιακής θέσης του οφειλέτη» από τον όρο «να μην υπερβαίνει το 50% της καθαρής περιουσιακής θέσης του οφειλέτη».
Την οριστική διαγραφή των ποσών που έχουν προκύψει από ανατοκισμούς.
Τη συγκρότηση τριμελούς Συμβουλίου σε κάθε Περιφέρεια της χώρας, στο οποίο θα έχει το δικαίωμα να υποβάλλει προσφυγή η επιχείρηση που δεν έγινε δεκτή να υπαχθεί στις ρυθμίσεις του ως άνω νόμου.
Την πρόβλεψη διάταξης για τις επιχειρήσεις που θα ρυθμίσουν τις υποχρεώσεις τους με τις τράπεζες, που θα αναστέλλει για δύο χρόνια όλα τα δυσμενή στοιχεία που τηρούνται στον «Τειρεσία» και στις τράπεζες.

 

21/10/2014

Κύπρος: Αυτά είναι τα 8 αντίποινα για την τουρκική προκλητικότητα

  Την άμεση εφαρμογή οκτώ μέτρων αποφάσισε το Εθνικό Συμβούλιο της Κύπρου, μετά τη συνεχιζόμενη παραβίαση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Αποκλειστική Οικονομική της Ζώνη (ΑΟΖ) από την Τουρκία.

Οπως αναφέρει η κυπριακή εφημερίδα Φιλελεύθερος, αποφασίστηκαν τα εξής μέτρα:

1.Καταγγελία της Τουρκίας από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο που συνέρχεται στις 23 και 24 Οκτωβρίου, με σκοπό την καταδίκη των παράνομων ενεργειών της Τουρκίας και της παραβίασης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Αποκλειστική Οικονομική της Ζώνη.
2. Η Κυπριακή Δημοκρατία θα αξιοποιήσει, σε διάφορα διεθνή φόρα, την ιδιότητα της ως κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με λήψη μέτρων, που θα προκαλέσουν κόστος στην Τουρκία για τις παράνομες ενέργειες της.
3. Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα συναινέσει στο άνοιγμα οποιουδήποτε νέου κεφαλαίου στην ενταξιακή πορεία της Τουρκίας.
Κύπρος: Αυτά είναι τα 8 αντίποινα για την τουρκική προκλητικότητα
4. Μελέτη του ενδεχομένου προσφυγής στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.
5. Μελέτη από τον Γενικό Εισαγγελέα και Διεθνείς Οίκους, για λήψη συγκεκριμένων νομικών μέτρων εναντίον όσων εμπλέκονται με οποιονδήποτε τρόπο στις παράνομες τουρκικές ενέργειες.
6. Συνέχιση διπλωματικών διαβημάτων και αξιοποίηση σχέσεων με συγκεκριμένα κράτη.
7. Καταγγελία της Τουρκίας για τις παράνομες ενέργειες της στη Διεύθυνση Ωκεανών και Δικαίου της Θάλασσας της Γραμματείας των Ηνωμένων Εθνών.
8. Καταγγελία της Τουρκίας για την παράνομη δέσμευση και παράνομη διεξαγωγή ερευνών εντός της 

Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της Κυπριακής Δημοκρατίας, προς το Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό.
Η Κυπριακή Δημοκρατία θα αξιοποιήσει τα εις την διάθεση της συγκριτικά πλεονεκτήματα έναντι της Τουρκίας, έτσι ώστε να προκαλέσει πολιτικό και διπλωματικό κόστος στην Άγκυρα, είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Νίκος Χριστοδουλίδης και πρόσθεσε ότι οι συγκεκριμένες ενέργειες δεν θα ανακοινώνονται.
Σημειώνεται ότι το Εθνικό Συμβούλιο έχει ενώπιων του και σειρά άλλων μέτρων, τα οποία θα λαμβάνονται αναλόγως των εξελίξεων, ενώ χθες κυκλοφόρησε ως επίσημο έγγραφο της Γενικής Συνέλευσης και του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, η επιστολή ημερομηνίας 6 Οκτωβρίου του προέδρου Αναστασιάδη, προς τον ΓΓ των Ηνωμένων Εθνών.

 

16/10/2014

Συλλυπητήριο μήνυμα του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Κάρολου Παπούλια για τον θάνατο του Γιάννη Χαραλαμπόπουλου

 «Η ζωή του Γιάννη Χαραλαμπόπουλου ήταν ένας διαρκής αγώνας για τη δημοκρατία, την ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη. Εξορίστηκε, φυλακίστηκε, βασανίστηκε, υπερασπιζόμενος ιδέες και ιδανικά που καθόρισαν την ύπαρξή του. Η πολιτική ήταν γι’ αυτόν μια υπόθεση προσφοράς, όχι εξουσίας. Για τους δικούς του ανθρώπους η απώλειά του είναι αξεπέραστη γατί πίσω από τη δημόσια εικόνα βρισκόταν ένας χαρισματικός άνθρωπος.»

 

13/11/2014

«Μία ένωση δυόμιση χωρών»

"Η πικρή αλήθεια είναι ότι η Τουρκία είναι πολύ ανατολίτικη για την Ευρωπαϊκή Ένωση, πολύ μη-Αραβική για τον Αραβικό Σύνδεσμο, πολύ μη-Αφρικανική για την Αφρικανική Ένωση, πολύ άσχετη για την Ένωση των Χωρών της Νοτιοανατολικής Ασίας και την Ένωση Νοτιοαμερικανικών Εθνών και πολύ δυτική για τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης («Η Σαγκάη των Επτά;» 8, Φεβ, 2013). "

Burak Bekdil
Hürriyet Daily News
* Ο Burak Bekdil είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα της Κωνσταντινούπολης Hürriyet και συνεργάτης στο Middle East Forum. 

Πριν ο Πρωθυπουργός (τότε Υπουργός Εξωτερικών) Αχμέτ Νταβούτογλου να αποτύχει να προβλέψει ότι η άνοιξη θα μπορούσε επίσης να ανθίσει στους αραβικούς δρόμους, ήταν απασχολημένος να σχεδιάζει αυτό που φαινόταν σαν μια «Ένωση Χάλυβα και Άνθρακα Μέσης Ανατολής» - με την Τουρκία ως ηγέτη της, φυσικά. Ήταν η στιγμή για να αισθανθεί αυτοκρατορική και πάλι!

Τα σύνορα μεταξύ των μουσουλμανικών "αδελφών" της περιοχής θα εξαφανιστούν "α λα Σένγκεν». Το εμπόριο θα ευημερήσει (πράγματι, έτσι έγινε). Οι Σουνίτες Ισλαμιστές θα είναι η "Κοινοπολιτεία των Εθνών" της αναδυόμενης Τουρκικής αυτοκρατορίας. Συστηματικές δόσεις από επιθέσεις στο Ισραήλ θα μπορούσαν πάντα να επαρκούν για να κρατήσει τους Σιίτες του Ιράν, τους Σιίτες της Χεζμπολάχ και την κυβερνούμενη από Νουσαΐρι Συρία αγκυροβολημένους στο τουρκικό κόλπο. Το αποτυχημένο κράτος της Σομαλίας ήταν εύκολο να κερδίσει με στοίβες δολάρια και - μερικής απασχόλησης - κοινή πίστη. Και το Μαγκρέμπ θα μπορούσε να περιμένει.

«Πιστεύουμε ότι η παγκόσμια ειρήνη μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από μια Τουρκική Ισλαμική Ένωση, όπου όλες οι χώρες θα είναι ανεξάρτητες μέσα στην τοπική διακυβέρνησή τους, αλλά θα είναι κάτω από μία στέγη, και η Τουρκία θα είναι ο πνευματικός ηγέτης αυτής της Τουρκικής Ισλαμικής Ένωσης. "Έτσι έγραψε ένας Τούρκος δημοσιογράφος το 2012, αντανακλώντας τις αυταπάτες του μεγαλείου πιο ειλικρινά από ό,τι οι πολύ σπουδαίοι άνδρες στην Άγκυρα είχαν μάλλον πιο διακριτικά στο μυαλό τους.

 

11/11/2014

«Το τέλμα της Τουρκίας»

 Του Σλόμο Μπεν-Αμι*
World Affairs
*Ο Σλόμο Μπεν-Αμι είναι πρώην υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ και Αντιπρόεδρος του Τολέδο Διεθνές Κέντρο για την Ειρήνη.

Καθώς οι μαχητικές ομάδες του Ισλαμικού Κράτους έχουν προχωρήσει σε ολόκληρο το Ιράκ και τη Συρία, παραδοσιακές περιφερειακές συμμαχίες, που έχουν διαμορφωθεί επί μακρόν από δυτικές δυνάμεις, έχουν αρχίσει και απειλούνται. Ιδιαίτερα επακόλουθο αυτού είναι η διπλωματική μάχη που δίνει ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για να συμφιλιώσει τις σχέσεις της χώρας του με το ΝΑΤΟ με την εικόνα του ως ένας κορυφαίος προστάτης του Σουνιτικού Ισλάμ.
Η απροθυμία της Τουρκικής Κυβέρνησης να ενταχθεί στο συνασπισμό που σχηματίστηκε υπό την ηγεσία των ΗΠΑ κατά των σουνιτών εξτρεμιστών του Ισλαμικού Κράτους, την έχει οδηγήσει στην απομόνωση από άλλες σουνιτικές αραβικές δυνάμεις, όπως η Σαουδική Αραβία, οι οποίες έχουν προσχωρήσει στο συνασπισμό. Επιπλέον, έχει αποξενώσει περαιτέρω τους Ιρανούς συμμάχους της Τουρκίας, οι οποίοι είχαν ήδη απομακρυνθεί εξαιτίας της εμμονής του Ερντογάν για την πτώση του Προέδρου της Συρίας στη Δαμασκό Μπασάρ Αλ Ασαντ. Και εδώ φαίνεται να δικαιώνονται ορισμένες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως η Γαλλία και η Γερμανία, που ποτέ δεν εμπιστεύτηκαν την ικανότητα της Τουρκίας να συμβιβάσει την ισλαμιστική της κλίση με τις ευρωπαϊκές φιλοδοξίες της.
Είναι γεγονός , πώς ένα βασικό μέλος του ΝΑΤΟ έχει γίνει η σημαία του ριζοσπαστικού Ισλάμ σε όλη τη Μέση Ανατολή, με επικεφαλής έναν πρόεδρο του οποίου η βασική εκλογική του βάση είναι εμποτισμένη με αντιδυτικό αίσθημα. Μάλιστα , οι υποστηρικτές του Ερντογάν απορρίπτουν τις Δυτικές εκστρατείες ενάντια στην ισλαμική τρομοκρατία ως ένα τέχνασμα για να κατασταλούν οι σουνίτες. Ένας από αυτούς τους υποστηρικτές ονόματι Kenan Alpay έγραψε πρόσφατα ότι «η Τουρκία δεν μπορεί να είναι ένα μέρος ενός διεθνούς συστήματος που έχει ως στόχο να διαλύσει όλα τα Ισλαμικά κινήματα από τη Μουσουλμανική Αδελφότητα έως... τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν."
Λίγες εβδομάδες αργότερα ο ίδιος ο Ερντογάν εξαπέλυσε δριμεία επίθεση προς τη Δύση από το Πανεπιστήμιο του Μαρμαρά στην Κωνσταντινούπολη. Στην ομιλία του συνέκρινε την παρέμβαση της Δύσης στη Μέση Ανατολή σήμερα με την ανάμειξη του Βρετανού αξιωματούχου γνωστού ως Λόρενς της Αραβίας στην αραβική εξέγερση εναντίον των Οθωμανών κατά τη διάρκεια του Α Παγκοσμίου Πολέμου, και κατηγόρησε τη Συμφωνία Sykes-Picot, η οποία έχει έκτοτε καθορίσει τον πολιτικό χάρτη της Μέσης Ανατολής.
Οι ομοιότητες με τις θέσεις του ισλαμικού κράτους είναι εμφανείς. Σε ένα βίντεο που δημιουργήθηκε τον Αύγουστο μετά την μάχη για το φράγμα της Μοσούλης, η ομάδα που ονομάζεται ‘’το τέλος του Sykes-Picot," διακήρυξε την ανάγκη να επαναπροσδιοριστεί ο δυτικά επιβαλλόμενος πολιτικός χάρτης της Μέσης Ανατολής.
Η φιλοδοξία του Ερντογάν να αποκαταστήσει την πρωτοκαθεδρία της Τουρκίας στο σουνιτικό κόσμο τον οδηγεί στο να συμβιβαστεί με αυτή την πρόκληση των Δυτικών επινοήσεων περιφερειακής τάξης. Είναι γεγονός πως η Τουρκία έχει προσφέρει υλικοτεχνική υποστήριξη στο Ισλαμικό Κράτος, όπως επίσης και ότι επέτρεψε στα πιο δολοφονικά μέλη του Ισλαμικού Κράτους να θανατώνουν κατά χιλιάδες τους άμαχους Κούρδους και τους Γιεζίντι στη Συριακής πόλη Κομπάνι στα σύνορα της Τουρκίας.
Αυτό φανερώνει ένα άλλο ζήτημα στο οποίο συγκλίνουν η Τουρκία και το Ισλαμικό Κράτος: οι Κούρδοι. Ο Ερντογάν φαίνεται να ελπίζει ότι, με την αποδυνάμωση των Κουρδικών στρατιωτικών δυνάμεων και του εδαφικού τους ελέγχου, το Ισλαμικό Κράτος θα τον βοηθήσει να επιτύχει τον κεντρικό του στόχο που είναι ο περιορισμός του κουρδικού εθνικιστικού κινήματος, το οποίο διαχρονικά αποτελεί ένα αγκάθι για την Τουρκία.
Αλλά, αν μη τι άλλο, ο πόλεμος κατά του Ισλαμικού Κράτους έχει ενισχύσει το Κουρδικό ζήτημα. Οι κούρδοι μαχητές στο Ιράκ, ονόματι Peshmerga, έχουν ήδη δημιουργήσει ένα οιονεί ανεξάρτητο κράτος κατά μήκος των συνόρων με την Τουρκία. Επίσης το κόμμα της Δημοκρατικής Ένωσης - ο συριακός δορυφόρος του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (ΡΚΚ), το οποίο έχει αγωνιστεί με ανταρτοπόλεμο εναντίον του τουρκικού κράτους τις τρεις τελευταίες δεκαετίες - είναι στο δρόμο προς τη θέσπιση μίας κουρδικής αυτόνομης περιοχής κατά μήκος των συριακών συνόρων της Τουρκίας. Αυτές οι ομάδες μαζί έχουν αναδειχθεί ως οι πιο αποτελεσματικές δυνάμεις στον πόλεμο κατά του ισλαμικού κράτους.
Υπάρχουν όμως και άλλα άσχημα νέα για τον Ερντογάν. Η αντίληψη ότι ο πραγματικός σκοπός του στην υποστήριξη του ισλαμικού κράτους είναι να ανακόψει την άνοδο των Κούρδων, που ενισχύεται από την προφανή αδιαφορία του για τις εξελίξεις στο Kobani, έχει θέσει σε κίνδυνο μια από τις μεγάλες κληρονομιές του: τις ειρηνευτικές συνομιλίες με το PKK.
Ο Ερντογάν ακόμη υποστήριξε ότι, κατά την άποψη της Τουρκίας, το ΡΚΚ και το Ισλαμικό Κράτος είναι το ίδιο – φωτογραφίζοντας τη δήλωση του Ισραηλινού Πρωθυπουργού Μπέντζαμιν Νετανιάχου ότι η Χαμάς και το Ισλαμικό Κράτος αποτελούν κλαδιά του ίδιου δέντρου. Με αυτή την απελπιστική και παράλογη ρητορική, ο Ερντογάν επιβεβαιώνει τις κατηγορίες ότι ολόκληρη η "ειρηνευτική διαδικασία" ήταν απλά ένα τέχνασμα για να πειστούν οι Κουρδοι βουλευτές του Τουρκικού Κοινοβουλίου να στηρίξουν τις συνταγματικές αλλαγές που του επέτρεψαν από Πρωθυπουργός να γίνει Πρόεδρος της Τουρκίας.
Αυτό είναι ένα απολύτως εύλογο συμπέρασμα. Μετά από όλα αυτά, το αντί-κουρδικό αίσθημα του Ερντογάν διαμόρφωσε επίσης και τις πολιτικές του αποφάσεις σχετικά με την αλλαγή του καθεστώτος στη Συρία. Έχει επιμείνει επί μακρόν στη δημιουργία μιας «ρυθμιστικής» ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στη συριακή πλευρά των συνόρων, με το πρόσχημα ότι θα συμβάλει στην αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης που έχει προκαλέσει ο εμφύλιος πόλεμος. Ο πραγματικός στόχος του όμως είναι να αποτρέψει κάθε προσπάθεια για αυτονομία των Κούρδων στη βόρεια Συρία. (Οι δυτικοί σύμμαχοι της Τουρκίας συνεχίζουν να αντιτίθενται στην πρόταση, από το φόβο να μη συρθούν σε μια αντιπαράθεση με το συριακό καθεστώς και τους Ρώσους και Κινέζους συμμάχους τους.)
Ο Ερντογάν αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε ένα στρατηγικό τέλμα. Εάν η θέση του στο ισλαμικό κράτος συνεχίζει να αμφιταλαντεύεται, θα απομακρύνει τους Κούρδους περαιτέρω, πράγμα που σημαίνει ότι όταν οι τζιχαντιστές αποφασίσουν να εισβάλουν στο τουρκικό έδαφος, η Τουρκία θα πρέπει να τους αντιμετωπίσει χωρίς την συμμαχία των Κούρδων. Αλλά αν αποφασίσει να στηρίξει τους Κούρδους στον αγώνα τους ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος, θα ενισχύσει αναμφίβολα τις εθνικές τους φιλοδοξίες.
Η ισχυροποίηση όμως του κουρδικού εθνικισμού μπορεί να μην είναι απαραίτητα και τόσο κακό πράγμα για τον Ερντογάν, ο οποίος υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής του δικαιώματος της εθνικής αυτοδιάθεσης πέρα από την άμεση γειτνίαση της Τουρκίας, όπως και στην περίπτωση της Παλαιστίνης. Πράγματι, μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε να είναι ένα ευπρόσδεκτο σημάδι πολιτικής και ηθικής συνέπειας, που ενδεχομένως ακόμη και να ενίσχυε την μόχλευση του Ερντογάν στον σχεδιασμό μιας συμφωνίας με τους Κούρδους της Τουρκίας, συμπεριλαμβανομένου και του ΡΚΚ.
Σε κάθε περίπτωση, είναι καιρός για τον Ερντογάν να κάνει μια επιλογή. Έχει ήδη οδηγήσει την Τουρκία σε μία λόχμη συγκρούσεων με διακύβευμα τα ζωτικά της συμφέροντα: Τη Δυτική συμμαχία, τις περιφερειακές φιλοδοξίες της, και το κουρδικό ζήτημα. Κάτι θα πρέπει να γίνει – και μάλιστα σύντομα.

 

06/11/2014

«Ο Βάλτος της Τουρκίας»

Του Σλόμο Μπεν-Αμι*
World Affairs

*Ο Σλόμο Μπεν-Αμι είναι πρώην υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ και Αντιπρόεδρος του Τολέδο Διεθνές Κέντρο για την Ειρήνη.

«Σε κάθε περίπτωση, είναι καιρός για τον Ερντογάν να κάνει μια επιλογή. Έχει ήδη οδηγήσει την Τουρκία σε ένα άλσος συγκρούσεων μεταξύ των ζωτικών συμφερόντων της: την Δυτική συμμαχία της, τις περιφερειακές φιλοδοξίες της και το κουρδικό ζήτημα. Κάτι θα πρέπει να γίνει - και σύντομα».
 
TEL AVIV – As the Islamic State militant group has advanced across Iraq and Syria, traditional regional alliances, long shaped by Western powers, have been upended. Particularly consequential is Turkish President Recep Tayyip Erdoğan’s struggle to reconcile his country’s relationship with NATO with its image as a leading protector of Sunni Islam.
The Turkish government’s reluctance to join the United States-led coalition against the Islamic State’s extremist Sunni fighters has isolated it from other Sunni Arab powers, such as Saudi Arabia, that have joined the coalition. Moreover, it has further alienated Turkey’s Iranian allies, already estranged by Erdoğan’s obsession with toppling their man in Damascus, Bashar al-Assad. And it appears to vindicate European Union countries, such as France and Germany, that never trusted Turkey’s capacity to reconcile its Islamist vocation with its European aspirations.
Indeed, a key NATO member state has become the paladin of radical Islam throughout the Middle East, led by a president whose core political constituency is ingrained with anti-Western sentiment. Erdoğan’s supporters dismiss Western campaigns against Islamist terrorism as a ploy to repress Sunnis. As one such supporter, Kenan Alpay, recently wrote, “Turkey cannot be a part of an international system that aims to dissolve all Islamic movements from the Muslim Brotherhood to…the Taliban in Afghanistan.”
A couple of weeks later, Erdoğan himself unleashed a furious anti-Western diatribe at Istanbul’s Marmara University. In his speech, he compared the West’s interference in the Middle East today with the British officer Lawrence of Arabia’s involvement in the Arab Revolt against the Ottomans during World War I, and blasted the Sykes-Picot Agreement, which has since defined the Middle East’s political map.
The similarities with the views of the Islamic State are glaring. In a video produced after the battle for the Mosul Dam in August, the group called for the “end of Sykes-Picot,” and proclaimed the need to redraw the Western-imposed political map of the Middle East.
Erdoğan’s ambition to restore Turkey’s primacy in the Sunni world is driving him to collude with this challenge to the Western-devised regional order. Indeed, Turkey has been offering logistical support to the Islamic State, even as it has enabled the group’s murderous members to massacre thousands of civilian Kurds and Yazidis in the Syrian town of Kobani on Turkey’s doorstep.
This highlights another issue on which Turkey and the Islamic State converge: the Kurds. Erdoğan seems to hope that, by degrading Kurdish military strength and territorial control, the Islamic State will help him to achieve his central goal of diminishing the Kurdish nationalist movement, which has long been a thorn in Turkey’s side.
But, if anything, the war against the Islamic State has bolstered the Kurdish cause. The Kurdish Peshmerga fighters in Iraq have already established a quasi-independent state along the border with Turkey. And the Democratic Union Party – the Syrian affiliate of the Kurdistan Workers’ Party (PKK), which has been fighting a guerrilla war against the Turkish state for the last three decades – is on its way toward establishing a Kurdish autonomous region along Turkey’s Syrian border. Together, these groups have emerged as the most effective force in the war against the Islamic State.
And there is more bad news for Erdoğan. The perception that his true objective in supporting the Islamic State is to stem the rise of the Kurds, bolstered by his apparent indifference to the agony in Kobani, has jeopardized one of his major legacies: peace talks with the PKK.
Erdoğan has even argued that, in Turkey’s view, the PKK and the Islamic State are the same – mirroring Israeli Prime Minister Binyamin Netanyahu’s statement that Hamas and the Islamic State were branches of the same tree. With such desperate and unreasonable rhetoric, Erdoğan is lending credence to accusations that the entire “peace process” was simply a ploy to persuade the Kurdish members of Turkey’s parliament to support the constitutional changes that allowed him to move from Prime Minister to President.
That is an entirely plausible conclusion. After all, Erdoğan’s anti-Kurdish sentiment also shaped his policy decisions concerning regime change in Syria. He has long insisted on the creation of a no-fly “buffer” zone on the Syrian side of the border, under the pretext that it would help to address the humanitarian crisis that the civil war has engendered. But his real objective is to forestall any Kurdish bid for autonomy in northern Syria. (Turkey’s Western allies continue to oppose the proposal, lest they be dragged into an all-out confrontation with the Syrian regime and its Russian and Chinese allies.)
Erdoğan now finds himself in a strategic quagmire. If his position on the Islamic State continues to waver, he will only alienate the Kurds further, which means that when the jihadists decide to encroach on Turkish territory, Turkey will have to confront them without a Kurdish alliance. But if he decides to support the Kurds in their fight against the Islamic State, he will undoubtedly enhance their national aspirations.
But stronger Kurdish nationalism might not be such a bad thing for Erdoğan, who has been a vociferous advocate of the right of national self-determination beyond Turkey’s immediate vicinity, such as in the case of Palestine. Indeed, such a move could be a welcome sign of political and moral consistency, possibly even boosting Erdoğan’s leverage in devising an arrangement with Turkey’s Kurds, including the PKK.
In any case, it is time for Erdoğan to make a choice. He has already led Turkey into a thicket of clashes among its vital interests: its Western alliance, its regional aspirations, and the Kurdish question. Something will have to give – and soon.

 

16/10/2014

Αμφίπολη: Αποκαλύφθηκε η Περσεφόνη στο ψηφιδωτό - Πιθανά μέλος της μακεδονικής δυναστείας στον τάφο

 


 Εκπληκτική παράσταση όχι μόνο για τον χρωματικό πλούτο αλλά και για την εκτέλεση του σχεδίου
 
Η αρπαγή της Περσεφόνης από τον Πλούτωνα, παρουσία του ψυχοπομπού Ερμή, είναι η εικόνα που αναπαριστά το ψηφιδωτό μεγέθους 4,5μΧ3, το οποίο αποκαλύφθηκε στον τύμβο Καστά της Αμφίπολης, όπως έγινε γνωστό κατά τη σημερινή ενημέρωση των δημοσιογράφων, στο Μουσείο της Αμφίπολης.
 
Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση του υπουργείου Πολιτισμού συνεχίζεται η ανασκαφική εργασία στον λόφο Καστά, από την ΚΗ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων. Αφαιρούνται από τον λόφο οι επιχώσεις και τα μπάζα της ανασκαφής Λαζαρίδη. Έχει ήδη ολοκληρωθεί η αφαίρεση στη δυτική πλευρά και συνεχίζονται οι εργασίες πίσω και ανατολικά από τη θόλο.
 
Mια γυναικεία νεανική μορφή, με κόκκινους ανεμίζοντες βοστρύχους, η οποία φορά λευκό χιτώνα που συγκρατείται με κόκκινη, επίσης, λεπτή ταινία στο ύψος του στήθους είναι το τρίτο πρόσωπο της παράστασης του περίφημου ψηφιδωτού που αποκαλύφθηκε πρόσφατα στο υπό ανασκαφή ταφικό μνημείο στο λόφο Καστά της Αμφίπολης. Η μορφή, η οποία βρίσκεται πίσω από τον γενειοφόρο άνδρα, αποκαλύφθηκε την Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου με την αφαίρεση και των τελευταίων στρωμάτων χωμάτων από την ανατολική πλευρά του ψηφιδωτού και φέρει κόσμημα στον καρπό του αριστερού της χεριού. Είναι προφανές ότι πρόκειται για την μυθολογική παράσταση της αρπαγής της Περσεφόνης από τον Πλούτωνα, με την παρουσία του θεού Ερμή ως ψυχοπομπού, όπως είθισται σε ανάλογες αναπαραστάσεις. 
 
Η σχετική ανακοίνωση του Υπουργείου Πολιτισμού κάνει λόγο για εκπληκτική παράσταση, όχι μόνο για τον χρωματικό της πλούτο αλλά και για την τέλεια εκτέλεση του σχεδίου. Στην παράσταση του ψηφιδωτού παρουσιάζεται και η τρίτη διάσταση, ιδιαίτερα στην απεικόνιση του ψυχοπομπού και της Περσεφόνης. Είναι φανερό ότι η παράσταση παραπέμπει και στην αντίστοιχη της αρπαγής της Περσεφόνης, στον λεγόμενο Τάφο της Περσεφόνης, στο βασιλικό νεκροταφείο των Αιγών. Ομως, η παράσταση της αρπαγής της Περσεφόνης στις Αιγές είναι τοιχογραφία. Εδώ, για πρώτη φορά, απαντάται σε βοτσαλωτό ψηφιδωτό, σε ταφικό μνημείο. 
 

 

30/09/2014

Democracy in the Twenty-First Century

JOSEPH E. STIGLITZ*


 NEW YORK – The reception in the United States, and in other advanced economies, of Thomas Piketty’s recent book Capital in the Twenty-First Century attests to growing concern about rising inequality. His book lends further weight to the already overwhelming body of evidence concerning the soaring share of income and wealth at the very top.

Piketty’s book, moreover, provides a different perspective on the 30 or so years that followed the Great Depression and World War II, viewing this period as a historical anomaly, perhaps caused by the unusual social cohesion that cataclysmic events can stimulate. In that era of rapid economic growth, prosperity was widely shared, with all groups advancing, but with those at the bottom seeing larger percentage gains.

Piketty also sheds new light on the “reforms” sold by Ronald Reagan and Margaret Thatcher in the 1980s as growth enhancers from which all would benefit. Their reforms were followed by slower growth and heightened global instability, and what growth did occur benefited mostly those at the top.

But Piketty’s work raises fundamental issues concerning both economic theory and the future of capitalism. He documents large increases in the wealth/output ratio. In standard theory, such increases would be associated with a fall in the return to capital and an increase in wages. But today the return to capital does not seem to have diminished, though wages have. (In the US, for example, average wages have stagnated over the past four decades.)

The most obvious explanation is that the increase in measured wealth does not correspond to an increase in productive capital – and the data seem consistent with this interpretation. Much of the increase in wealth stemmed from an increase in the value of real estate. Before the 2008 financial crisis, a real-estate bubble was evident in many countries; even now, there may not have been a full “correction.” The rise in value also can represent competition among the rich for “positional” goods – a house on the beach or an apartment on New York City’s Fifth Avenue.

Sometimes an increase in measured financial wealth corresponds to little more than a shift from “unmeasured” wealth to measured wealth – shifts that can actually reflect deterioration in overall economic performance. If monopoly power increases, or firms (like banks) develop better methods of exploiting ordinary consumers, it will show up as higher profits and, when capitalized, as an increase in financial wealth.

But when this happens, of course, societal wellbeing and economic efficiency fall, even as officially measured wealth rises. We simply do not take into account the corresponding diminution of the value of human capital – the wealth of workers.

Moreover, if banks succeed in using their political influence to socialize losses and retain more and more of their ill-gotten gains, the measured wealth in the financial sector increases. We do not measure the corresponding diminution of taxpayers’ wealth. Likewise, if corporations convince the government to overpay for their products (as the major drug companies have succeeded in doing), or are given access to public resources at below-market prices (as mining companies have succeeded in doing), reported financial wealth increases, though the wealth of ordinary citizens does not.

What we have been observing – wage stagnation and rising inequality, even as wealth increases – does not reflect the workings of a normal market economy, but of what I call “ersatz capitalism.” The problem may not be with how markets should or do work, but with our political system, which has failed to ensure that markets are competitive, and has designed rules that sustain distorted markets in which corporations and the rich can (and unfortunately do) exploit everyone else.

Markets, of course, do not exist in a vacuum. There have to be rules of the game, and these are established through political processes. High levels of economic inequality in countries like the US and, increasingly, those that have followed its economic model, lead to political inequality. In such a system, opportunities for economic advancement become unequal as well, reinforcing low levels of social mobility.

Thus, Piketty’s forecast of still higher levels of inequality does not reflect the inexorable laws of economics. Simple changes – including higher capital-gains and inheritance taxes, greater spending to broaden access to education, rigorous enforcement of anti-trust laws, corporate-governance reforms that circumscribe executive pay, and financial regulations that rein in banks’ ability to exploit the rest of society – would reduce inequality and increase equality of opportunity markedly.

If we get the rules of the game right, we might even be able to restore the rapid and shared economic growth that characterized the middle-class societies of the mid-twentieth century. The main question confronting us today is not really about capital in the twenty-first century. It is about democracy in the twenty-first century.

Joseph E. Stiglitz, a Nobel laureate in economics and University Professor at Columbia University, was Chairman of President Bill Clinton’s Council of Economic Advisers and served as Senior Vice President and Chief Economist of the World Bank. His most recent book, co-authored with Bruce Greenwald, is Creating a Learning Society: A New Approach to Growth, Development, and Social Progress.
Πρώτο Προηγούμενο Σελίδα 6 από 290 | 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Επόμενο Τελευταίο