newsletter
 
 
 
 
 














print

Στην εκπομπή "Πόλις Πολίτης Πολιτική" της TV100 – Α’ μέρος: Για το σκάνδαλο Novartis

 
 
Στην εκπομπή "Πόλις Πολίτης Πολιτική" της TV100, καλεσμένος του δημοσιογράφου Βαγγέλη Πλάκα, μίλησε την Παρασκευή 9 Φεβρουαρίου ο βουλευτής Α' Θεσσαλονίκης του ΣΥΡΙΖΑ Μάρκος Μπόλαρης. Στο πρώτο μέρος της εκπομπής, το οποίο ήταν αφιερωμένο στο σκάνδαλο της Novartis, ο κ. Μπόλαρης ανέφερε τα εξής:

«Όπως σας είναι γνωστό, και είναι γνωστό και στους πολίτες από αυτά που γράφονται, φαίνεται ότι στη δικογραφία υπάρχουν ζητήματα τα οποία έχουν υποπέσει σε παραγραφή. Εάν για το σύνολο των ζητημάτων αυτών υπάρχουν παραγραφές θα πρέπει ο φάκελος να αναπεμφθεί στη δικαιοσύνη για να εξετασθούν ζητήματα τα οποία έχουν διαπραχθεί, όχι με την ιδιότητα του υπουργού αλλά επ’ ευκαιρία της ιδιότητας του υπουργού, δηλαδή κακουργήματα, τα οποία υπάρχουν ενδεχόμενα και έχουν σχέση με το ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Αυτό είναι κακούργημα, δεν παραγράφεται, δεν υπάγεται στο νόμο περί ευθύνης υπουργών, και εάν λοιπόν έχουν υποπέσει σε παραγραφή τα αδικήματα με τα οποία θα ασχοληθεί η προανακριτική επιτροπή, θα αναπέμψει για να έχουμε τη διαδικασία που κινήθηκε και σε άλλες περιπτώσεις.»

«Είναι σαφές ότι η χώρα δε βρέθηκε στην κρίση τυχαία. Υπήρχαν ζητήματα τα οποία αφορούσαν τη διαχείριση του δημόσιου χρήματος, και είναι σαφές και έχει καταγραφεί και στην Ελλάδα και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες ότι στον τομέα της υγείας είχαμε προβλήματα. Προβλήματα τα οποία συνιστούσανε σκάνδαλο… Γι’ αυτό και είναι καταγεγραμμένο ότι η φαρμακευτική δαπάνη κάποια διαστήματα ξεπέρασε το διπλάσιο, κόντεψε να τριπλασιαστεί. Και στη συνέχεια έγινε προσπάθεια για να μειωθούν όλα αυτά και να ξαναέρθουν σε επίπεδα που μπορεί να είναι διαχειρίσιμα.»

«Επειδή υπήρχαν οι μίζες, γι’ αυτό μπόρεσαν και γίναν τ’ άλλα. Αν λοιπόν υπήρχε μία χρηστή διαχείριση, και ο έλεγχος και η πολιτική που ασκούνταν ήταν υπέρ του κράτους, υπέρ του δημόσιου χρήματος -γιατί το δημόσιο χρήμα είναι ο ιδρώτας και το αίμα του πολίτη- αν λοιπόν υπήρχαν πολιτικές με σεβασμό, που δεν υπήρξαν σε κάποιες περιπτώσεις, δε θα είχαμε αυτήν την εκτίναξη των εξόδων.»

«Υπάρχει ένα ζήτημα μεγάλης ουσίας, και η Νέα Δημοκρατία βγήκε να απαντήσει και είπε το εξής: Παραβίασε η δικαιοσύνη τη συνταγματική επιταγή για να στείλει αμελλητί το φάκελο στη Βουλή. Αυτό είναι λάθος διότι ο εισαγγελέας, ο οποίος κάνει την έρευνα, όταν πάει ένας μάρτυρας και του λέει ότι ενέχεται και το τάδε πολιτικό πρόσωπο, η λογική του νόμου δεν είναι ότι σταματάμε την κατάθεση για να στείλουμε το φάκελο στη Βουλή. Ίσα-ίσα, ολοκληρώνουν τις καταθέσεις, ούτως ώστε αυτό που θα πάει στη Βουλή να μπορούν οι βουλευτές να το εκτιμήσουν. Δε σταματάμε τη διαδικασία, ολοκληρώνεται η διαδικασία και στέλνεται αμελλητί ο φάκελος στη Βουλή. Αυτό έκανε κι η δικαιοσύνη.»

« Ήθελα να αναφερθώ στην επιχειρούμενη προσπάθεια απαξίωσης της διαδικασίας, αρχικά με τους ισχυρισμούς περί κουκουλοφόρων μαρτύρων […] Ενώ μιλάμε για θεσμική λειτουργία, κατοχυρωμένη από το Σύνταγμα και το νομικό πλαίσιο, όχι μόνον της Ευρώπης αλλά όλου του πολιτισμένου κόσμου, προκειμένου να μπορεί η δικαιοσύνη να ακουμπήσει πρόσωπα που είναι σε ισχυρές θέσεις. Να μιλήσουν οι μάρτυρες πιο εύκολα προστατευμένα. Το ένα θέμα λοιπόν είναι αυτό και το δεύτερο είναι η προσπάθεια της απαξίωσης όσων λέχθηκαν από τους μάρτυρες, στη λογική ότι αυτά είναι αστεία και δε συνιστούν αποδείξεις κλπ. Θέλω λοιπόν να πω στον κόσμο το εξής: ότι πραγματικά, όταν έχουμε να διαχειριστούμε κακουργήματα τέτοιας τάξης -γιατί οι καταγγελίες και οι μαρτυρικές καταθέσεις αναφέρονται σε κακουργήματα- ποτέ δεν αρκούν οι μαρτυρικές καταθέσεις. Επομένως αυτοί οι οποίοι βιάζονται, είτε εμπλέκονται είτε είναι υπερασπιστές τους, αυτόκλητοι ή μη, να πουν πως μ’ αυτήν τη διαδικασία και μ’ αυτούς τους μάρτυρες και μ’ αυτές τις καταθέσεις η υπόθεση είναι στον αέρα, απλά βιάζονται. Φαντάζομαι ότι στη συνέχεια, κι αυτό δεν έχει σχέση με το τι ξέρω, αλλά με το τι λέει η κοινή λογική ενός μέσου ανθρώπου, ότι κακουργήματα τεκμηριώνονται μόνον όταν υπάρχουνε γραπτές αποδείξεις.»

«Η δικογραφία αυτή, όπως και η δικογραφία των υποβρυχίων, έγινε επειδή παραβιάστηκαν, στις ΗΠΑ και στη διεθνή αγορά, βασικές αρχές της λειτουργίας των επιχειρήσεων. Τι έγινε δηλαδή; Παραβιάστηκε η αρχή του ανταγωνισμού. Κάποιοι προβήκανε σε εξαγορές και δωροδοκίες, προκειμένου να προχωρήσουν τα δικά τους προϊόντα. Στη μία περίπτωση ήταν υποβρύχια, σ’ αυτήν την περίπτωση είναι φάρμακα. Κι έτσι πέσανε πάνω στο IRS, και πέσανε πάνω στο FBI.»