newsletter
 
 
 
 
 














print

Στην εκπομπή «Αρχίζουν από Ε» στο Ράδιο Ε 103, για το θέμα της Αυτοδιοίκησης

 
Για Δήμους και Περιφέρειες ως θεσμούς δημοκρατίας, άρα συμμετοχής κι ελέγχου από τους δημότες. 
Για την απλή αναλογική που προάγει τη δημοκρατική συμμετοχή. 
Κρίσιμη προϋπόθεση η αξιολόγηση μεταρρυθμίσεων που προηγήθηκαν.

Στο Ράδιο Ε 103 και στην εκπομπή «Αρχίζουν από Ε», καλεσμένος των δημοσιογράφων Μαρκέλλας Μικέλη και Γρηγόρη Θωματίκου, μίλησε τη Δευτέρα 14 Μαΐου 2018 ο βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης του ΣΥΡΙΖΑ Μάρκος Μπόλαρης.
Στο θέμα της Αυτοδιοίκησης ήταν αφιερωμένο το πρώτο μέρος της εκπομπής, τόσο σχετικά με το σύστημα της απλής αναλογικής που βρίσκεται στο επίκεντρο των συζητήσεων, όσο και με την ουσία του θεσμού, όπως τόνισε ο Μάρκος Μπόλαρης σε πρόσφατο άρθρο του.
 
 
«Το ζήτημα στη χώρα, καθώς κινείται για να βγει από τη σχεδόν 10ετή κρίση στην οποία βρισκόμαστε, είναι εάν ξέρουμε που θέλουμε να πάμε. Αν έχουμε στόχευση για το ποια θα ‘ναι η επόμενη μέρα, τα επόμενα χρόνια, η επόμενη δεκαετία. Θεωρώ πως, εκτός από τον τομέα της οικονομίας, της κοινωνίας, που είχε τεράστια προβλήματα αυτή τη δεκαετία, ένας τομέας κρίσιμος στον οποίον υστερήσαμε και κάθισε, κατέρρευσε, είναι ο τομέας της δημοκρατίας. Δημοκρατία σημαίνει η εξουσία στο λαό, η δύναμη στο λαό. Δημοκρατία σημαίνει ότι υπάρχει δημοκρατική συμμετοχή του πολίτη, όχι απλά μία φορά στα τέσσερα χρόνια, με την ψήφο, αλλά ουσιαστική παρέμβαση, άποψη, έλεγχος.

Αυτό το πράγμα έχει πολύ μεγάλη σημασία να το δούμε στο κύτταρο της δημοκρατίας, που είναι ο δήμος, γιατί εκεί εκφράζεται, εκεί έχει τη δυνατότητα ο πολίτης για πολύ περισσότερη, ενεργή συμμετοχή. Και βέβαια, έχει πολύ μεγάλη σημασία στο τέλος αν ο πολίτης συμμετέχει στις διαδικασίες τις ελεγκτικές, στον έλεγχο, αν ξέρει πώς ξοδεύονται, πώς αξιοποιούνται, αν αξιοποιούνται, με πόση διαφάνεια, με πόση αποτελεσματικότητα, τα χρήματά του. 

Άρα, καθώς ανοίγει αυτή η συζήτηση για ένα καινούριο νομοθετικό πλαίσιο για την τοπική αυτοδιοίκηση, η προσωπική μου προσέγγιση είναι πως έχουμε εστιάσει τη συζήτηση στο εκλογικό σύστημα. Είναι μείζον ζήτημα, δεν το υποτιμώ καθόλου. Κι είναι πάρα πολύ σημαντικό να μην υπάρχουνε ψεύτικες πλειοψηφίες οι οποίες, χωρίς να νομιμοποιούνται, να μπορούν να ελέγξουν, και να ελέγχουν, το δήμο ή την περιφέρεια για 4 χρόνια, ενώ είναι μία μειοψηφία. 

Υπάρχουν πάρα πολλοί υπουργοί και πολλά κόμματα και πολλές κυβερνήσεις, οι οποίες διεκδίκησαν τον τίτλο του εκσυγχρονιστή, του μεταρρυθμιστή. Δεν μπορεί να γίνει κανένα επόμενο βήμα πάνω σ’ αυτά που βιώνει ο πολίτης, αν δεν έχουμε μια στοιχειώδη ανάλυση, μια αυτοκριτική, έναν έλεγχο, έναν απολογισμό, του τι έγινε τα προηγούμενα χρόνια. 

Πριν από 22-23 χρόνια υπήρξε η νομαρχιακή αυτοδιοίκηση, που είχε αιρετό νομάρχη. Στη συνέχεια είχαμε τη συγχώνευση των νομαρχιακών αυτοδιοικήσεων στην περιφέρεια. Είχαμε αρχικά δήμους ισχυρούς, μετά συγχωνεύτηκαν και αυτοί.

Όλα αυτά έχει πολύ μεγάλη σημασία να καθίσουμε να τα συζητήσουμε, και οι αυτοδιοικητικοί αλλά και οι πολίτες, και οι πολιτικοί, και τα κόμματα, για να δούμε: πέτυχε, λειτούργησε, λειτουργεί δημοκρατικά, λειτουργεί αποτελεσματικά, λειτουργεί με διαφάνεια, γίνεται σωστός έλεγχος, που αστοχήσαμε, που έχουμε προβλήματα; Αυτό δεν το κάνουμε. Και αυτό είναι ένα εγγενές πρόβλημα στη λειτουργία της ελληνικής δημοκρατίας. 

Λειτουργεί καλύτερα η δημοκρατία μετά από αυτές τις αλλεπάλληλες παρεμβάσεις; Δεν πρέπει να δούμε ποια είναι τα λάθη; Είναι κανείς που λέει ότι είναι ευχαριστημένος από τη λειτουργία του Περιφερειακού Συμβουλίου Κεντρικής Μακεδονίας; Λειτουργεί δημοκρατικά, παίρνονται αποφάσεις ή απλά γίνεται επικύρωση; Και αν γίνεται επικύρωση και δε συμμετέχουνε οι εκπρόσωποι των άλλων παρατάξεων, αυτό τι είναι; Δεν είναι σήμα κινδύνου ότι ένας θεσμός, Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης όπως λέγεται, δε λειτουργεί ως περιφερειακή αυτοδιοίκηση αλλά ως περιφερειακή διοίκηση;

Η δημοκρατία μας δεν είναι απλά, και δεν μπορούμε να αρκεστούμε μόνο σ’ αυτό, στο ότι ο πολίτης πάει μόνο μία φορά στα τέσσερα χρόνια και ψηφίζει. Έχει σημασία στη συζήτηση που γίνεται να δούμε αν υπάρχουν θεσμοί συμμετοχής του πολίτη, ελέγχου του πολίτη. Αυτή είναι η Δημοκρατία.

Είναι κρίσιμο να πούμε ότι, όταν καυχούμαστε ως Έλληνες ότι στον τόπο μας γεννήθηκε η Δημοκρατία, έχει σημασία αυτή η καύχηση να μην είναι κενή περιεχομένου. Να μπορούμε να πούμε ότι σ’ αυτόν τον τόπο, στην Ελλάδα, στην πατρίδα μας, έχοντας κάνει και μία σχεδόν δεκαετή πορεία βρισκόμενοι στη βαβυλώνια αιχμαλωσία των δανειστών μας, έχουμε λόγους για να ξαναζήσει ο τόπος. Για να μπορούνε να πιστεύουνε οι νέοι άνθρωποι, σε στήριξη και συνεργασία με τους παλιότερους, ότι αυτός ο τόπος δικαιούται να πάει καλύτερα. Και το καλύτερα δεν είναι απλά οι οικονομικοί δείκτες, αλλά είναι το ότι παίρνουμε την υπόθεση πάνω μας. Και συζητούμε για τον εαυτό μας, που σημαίνει ότι συζητούμε για τη δημοκρατία μας. Το μείζον το οποίο πρέπει να συζητήσουμε είναι το αν συμμετέχουμε, με ευθύνη, με άποψη και γνώμη, για τα κοινά πράγματα. Στο τέλος, αυτό θα πει πολίτης, αυτό θα πει πολιτική. Πολιτική είναι λειτουργία που υπηρετεί την Πόλη και τους Πολίτες, στη σωστή κατεύθυνση, για το κοινό συμφέρον, για το κοινό καλό.

Λέμε πως φύγαν τόσες χιλιάδες παιδιά, ξενιτεύτηκαν… Φύγαν τόσες χιλιάδες πολίτες, που έπρεπε να έχουν άποψη και να είναι εδώ και να συμμετέχουν. Και έχει πολύ μεγάλη σημασία να πούμε ότι αυτοί οι πολίτες που είναι εδώ, αυτά τα νέα παιδιά που είναι εδώ, έχουν, πρέπει να έχουν αξίωση από την πολιτεία, της δικής τους ουσιαστικής, δημοκρατικής, αποφασιστικής, ελεγκτικής συμμετοχής.

Αυτή η συζήτηση άνοιξε από πλευράς του Υπουργείου στη λογική ότι χρειαζόμαστε απλή αναλογική στην περιφερειακή και στην τοπική αυτοδιοίκηση. Και βλέπουμε ότι υπάρχει μία άρνηση από τους ανθρώπους της αυτοδιοίκησης. Οι άνθρωποι της αυτοδιοίκησης δεν θέλουν τη μεγαλύτερη δυνατή συμμετοχή παρατάξεων. Δε θέλουν να ανοίξουνε το παιχνίδι του ελέγχου των πραγμάτων. Είναι δυνατόν, κάποιος ο οποίος θέλει να διοικήσει το δήμο, και έχει ένα σχέδιο, να πάει μπροστά την πόλη του, την περιφέρειά του, να φοβάται να συζητήσει με τους συμπολίτες του, που έχουνε παράλληλες, παράπλευρες, κι αντίθετες απόψεις, για το ποιο μπορεί να είναι το αύριο του τόπου, το μέλλον του τόπου, τα ζητήματα που αφορούνε τη διαχείριση των δημόσιων χώρων, των δημόσιων αγαθών, του νερού, της υγείας, της παιδείας, του περιβάλλοντος, των συγκοινωνιών, των υποδομών; Είναι δυνατόν να μη θέλουμε να τα συζητούμε με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη εκπροσώπηση του κόσμου; Τότε ο δήμος τι θα είναι, «ενός ανδρός αρχή»; Ο οποίος θα αποφασίζει με μια ομάδα τριών ανθρώπων και μετά θα πηγαίνει στο δημοτικό συμβούλιο να πάρει την επικύρωση, έτσι είναι η δημοκρατία;»