newsletter
 
 
 
 
 














print

Στην εκπομπή «Αρχίζουν από Ε» στο Ράδιο Ε 103 - Β Μέρος

 
 
Βγαίνοντας από τη Βαβυλώνια αιχμαλωσία, χτίζουμε ένα άλλο παραγωγικό πρότυπο.
Με Πολιτικές ένταξης του πολύτιμου ανθρώπινου δυναμικού της χώρας, των ΝΕΩΝ μας, στην παραγωγική διαδικασία.
Με Πολιτικές που δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας και συνθήκες ισορροπίας του ασφαλιστικού.



Στο δεύτερο μέρος της εκπομπής «Αρχίζουν από Ε» στο Ράδιο Ε 103, όπου μίλησε τη Δευτέρα 14 Μαΐου 2018 ο βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης του ΣΥΡΙΖΑ Μάρκος Μπόλαρης, καλεσμένος των δημοσιογράφων Μαρκέλλας Μικέλη και Γρηγόρη Θωματίκου, συζητήθηκαν θέματα σχετικά με την αγροτική, και όχι μόνο, ανάπτυξη και την αναγκαιότητα ενός νέου παραγωγικού προτύπου για τη χώρα και των πολιτικών ένταξης των νέων στην παραγωγική διαδικασία.

«Είναι ένα τεράστιο θέμα, το οποίο όποιος το αντιληφθεί, όποιος εστιάσει σωστά, φεύγει μπροστά. Η Ελλάδα βγαίνει από την κρίση, αλλά έχει πολύ μεγάλη σημασία να αλλάξουμε σχέδιο, να κινηθούμε με βάση άλλο αναπτυξιακό παραγωγικό πρότυπο, να εστιάσουμε σε άλλη ποιότητα προϊόντων και να στοχεύσουμε σε άλλες αγορές προϊόντων. Έχουμε όλες τις προϋποθέσεις για να το κάνουμε. Και ανθρώπινο δυναμικό, και χώρο και γη και κλίμα για να το κάνουμε. Χρειαζόμαστε άλλο σχέδιο. Αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, πέρα κι έξω από το τι καταλαβαίνουν οι κυβερνήσεις, και η σημερινή και οι προηγούμενες, υπάρχουνε ανθρώπινες δραστηριότητες, είτε προσωπικές, είτε συνεταιριστικές, είτε εταιρικές, μεγάλες και μικρές, σε όλο το εύρος και το πλάτος της χώρας, οι οποίες έχουν αντιληφθεί ποιο είναι το άλλο κλίμα, ποια είναι η άλλη λογική, ποιο είναι το άλλο, το νέο, το χρειαζούμενο παραγωγικό μοντέλο που έχει ανάγκη η χώρα, και αυτοί φεύγουν μπροστά. Έχουμε καινούρια προϊόντα, τα οποία στοχεύουν στις καλύτερες, τις πιο απαιτητικές, τις πιο ακριβές αγορές, και επιχειρήσεις οι οποίες ανεβαίνουν κατακόρυφα, όχι απλά με τα ελληνικά δεδομένα αλλά με τα παγκόσμια δεδομένα. 

Στην περίπτωση του νομού Σερρών, που έχουμε τις καλύτερες προϋποθέσεις από πλευράς συνθηκών, ευφορότατη γη και επάρκεια νερού, θα μπορούσαμε, μπορούμε σήμερα αν υπάρξουν οι σωστές πρωτοβουλίες και μπούνε μπροστά αυτοί οι οποίοι καταλαβαίνουν και μπορούν, να αλλάξουμε τα δεδομένα. Απλώς πρέπει να αλλάξουμε λίγο το μυαλό μας, κινούμαστε πάνω σε παλιές ράγες, πάνω σε παλιές τροχιές, με παλιές λογικές. Δε γίνεται να συνεχίσουμε έτσι, αλλάζουμε. Αλλάζουν σε όλη την Ελλάδα, υπάρχουνε νέα παιδιά, νέοι άνθρωποι, μεγαλύτεροι άνθρωποι αλλά με καινούριες λογικές, οι οποίες καταλαβαίνουμε ότι δεν είναι πια οι λογικές των όποιων επιδοτήσεων που μας σώζουν αλλά είναι η καλή ποιότητα, η καλή τυποποίηση, η καλή συσκευασία, το καλό μάρκετινγκ, ο καλός πωλητής, ο οποίος θα κινηθεί για να πουλήσει στις καλές αγορές, εκεί που μπορούμε να έχουμε την απορρόφηση με σωστούς όρους, οι οποίοι φέρνουν πίσω χρήμα. 

Αυτές οι λογικές υπάρχουν σε όλη την Ελλάδα, απ’ άκρη σ’ άκρη, αλλά είναι μειοψηφίες. Χρειαζόμαστε ένταση, χρειαζόμαστε αυτές οι φωτεινές εξαιρέσεις να γίνουνε πλειοψηφίες. Υπάρχουν όλες οι δυνατότητες για να το κάνουμε. Θέλω να πω στα νέα παιδιά ότι τα χρήματα, γιατί η Ελλάδα αυτό το πρόβλημα έχει, πρέπει να έχει ένα καινούριο σχέδιο για το πώς θα παράγει χρήματα στη χώρα, πώς θα βγάλει προϊόντα, πώς θα προσφέρει καλύτερες υπηρεσίες, τις άριστες υπηρεσίες για να φέρει χρήματα στη χώρα. Αυτό είναι το σχέδιο. Αλλά ο αγρότης ο οποίος παράγει το καλύτερο πορτοκάλι δεν είναι αυτός ο οποίος μπορεί να κάνει και τον καλύτερο χυμό, δεν είναι αυτός ο οποίος θα κάνει τη συσκευασία για το χυμό, δεν είναι αυτός ο οποίος θα πάει να το βάλει στο ράφι στη Φρανκφούρτη ή στη Νέα Υόρκη. Χρειαζόμαστε συνέργειες, συνεργασίες. Ευτυχώς, αυτά τα παιδιά που μπορούν να προσθέσουν την εξειδίκευση για να φτάσει το καλύτερο ελληνικό σιτάρι, με τη μορφή του πιο εξειδικευμένου προϊόντος, στην ξένη αγορά, υπάρχουν στον τόπο μας. Χρειαζόμαστε τις συνέργειες, χρειαζόμαστε ένα άλλο κλίμα, για να μπορέσουμε να το πετύχουμε. Αυτή είναι η πρόκληση σήμερα.

Δε χρησιμοποιώ τον όρο ανάπτυξη, γιατί είναι μία λέξη από τις πολλές που έχουμε κάψει στον τόπο, να τις λέμε ως σύνθημα που δεν υλοποιείται, ως σύνθημα το οποίο κάποιες φορές είναι κενό περιεχομένου. Και πολλές φορές υπηρετεί και καλύπτει και λάθος πολιτικές. Πιστεύω πάρα πολύ ότι η Ελλάδα, οι Έλληνες, πρέπει να δουλέψουμε, για να υπάρξει παραγωγή στον τόπο, να υπάρξει το ποιοτικό, το εξαγώγιμο, το ανταγωνιστικό προϊόν το οποίο θα πρέπει να φύγει έξω για να μας εξασφαλίσει το χρήμα, την παραγωγή χρήματος που χρειάζεται ο τόπος για να σταθούμε στα πόδια μας. Κι αυτό πρέπει να γίνει με όρους δίκαιους, σ’ αυτό δε νομίζω ότι διαφωνεί κανείς. 

Υπάρχει ένα τεράστιο θέμα μιας οκταετίας στην οποία κινηθήκαμε και λειτουργήσαμε υπό ομηρία. Η χώρα βρέθηκε στη Βαβυλώνια αιχμαλωσία, μας κάνανε και μας κάνουν κουμάντο οι δανειστές. Έχει πολύ μεγάλη σημασία, τώρα που κλείνει η τυπική διαδικασία των μνημονίων, να μπορέσουμε σαν λαός, κυβέρνηση, κόμματα, πολιτικός κόσμος, επιχειρηματικός κόσμος, οικονομικοί παράγοντες, αυτοδιοικητικοί παράγοντες, να δουλέψουμε για να φύγει ο τόπος μπροστά. Αλλάζοντας νου, αφήνοντας πίσω ένα παραγωγικό πρότυπο το οποίο κατέρρευσε. Υπάρχει ένα παραγωγικό πρότυπο το οποίο έπεσε, γονάτισε, διαλύθηκε. Πάνω στα ερείπια αυτού του παραγωγικού προτύπου πρέπει να χτίσουμε ένα καινούριο. Συνήθως στις συζητήσεις που κάνουμε καθημερινά, και στο δημόσιο και στον ιδιωτικό λόγο, συζητούμε για το σήμερα με βάση τους όρους του 2000, του 2005, του 1990. Δεν βάζουμε την προοπτική του 2020, του 2025, του 2030. Όμως αυτό θα μας σώσει. Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τι μας έφταιξε, ποια ήταν τα λάθη μας και πώς θα τα διορθώσουμε. Πώς θα ξαναπαραχθεί χρήμα. Εάν δεν παραχθεί χρήμα στον τόπο, ούτε ανάπτυξη θα είναι ούτε δίκαιη θα είναι. Θα ξαναμοιράζουμε τη μιζέρια μας. Κι αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία. Σημασία έχει η παραγωγικότητα του τόπου. Σημασία έχει να δώσουμε ελπίδα, πίστη, όραμα στα νέα παιδιά για να ξαναμπούν στην παραγωγή. Κι εδώ είναι οι ευθύνες που έχει η πολιτεία. Πρέπει να κάνουμε πολιτικές για να στηρίξουμε τα νέα παιδιά, να μπούνε στην παραγωγική διαδικασία. 

Γίνεται μία συζήτηση για το πώς θα κόψουμε τις συντάξεις για να σωθεί το ασφαλιστικό. Η δική μου προσωπική άποψη είναι ότι δε σώζεται το ασφαλιστικό εάν κόψουμε τις συντάξεις. Το ασφαλιστικό θα σωθεί αν μπει στην παραγωγική διαδικασία το ισχυρό ανθρώπινο δυναμικό της χώρας, τα νέα παιδιά, που είναι σήμερα άνεργοι κι απ’ έξω, ή δουλεύουν μαύρα, ή υποοαπασχολούνται. Έτσι θα σωθεί το ασφαλιστικό μας σύστημα, έτσι θα υπάρξει παραγωγή στον τόπο, έτσι θα δημιουργήσουμε χρήμα, έτσι μπορούμε να έχουμε ελπίδα για το αύριο. Πάνω σε ένα άλλο παραγωγικό πρότυπο. Όχι το πρότυπο ότι, βγάλαμε σιτάρι, θα το δώσουμε στον έμπορα, θα πάρουμε την επιδότηση, τι σε νοιάζει τι ποιότητα έχει; Δεν πάει έτσι. Πρέπει να έχουμε το καλύτερο στάρι, να πάει σε μύλο ο οποίος θα βγάλει το καλύτερο αλεύρι, για να κάνει εξαγωγές, για να στείλουμε το καλύτερο κρουασάν, το καλύτερο μπισκότο, το καλύτερο μακαρόνι στη διεθνή αγορά. Λέω ένα παράδειγμα μόνο σε έναν τομέα, μπορούμε να πούμε χίλια, για να αλλάξουμε το κλίμα στη χώρα.
Δικαιούται η χώρα, και να ελπίζει και να οραματίζεται, με εμπιστοσύνη στα παιδιά της. Η γενιά που είναι άνεργη στην Ελλάδα είναι η πιο προσοντούχα γενιά Ελλήνων που είχε ποτέ στην ιστορία αυτός ο τόπος. Και είναι άνεργη. Κι εδώ θέλουμε συσπείρωση, εδώ θέλουμε πολιτικές, πέρα απ’ τη μιζέρια η οποία μας δέρνει. Αυτή είναι η προοπτική για τον τόπο.

(Για το ότι αυτή η γενιά φοβάται να κάνει μία δουλειά για να μην πάει φυλακή γιατί θα χρωστάει στο ΤΕΒΕ,) είναι ένα πρόβλημα όχι απλά υπαρκτό, αλλά τεράστιο. Κι έχει μεγάλη σημασία να ασκηθούν πολιτικές γι’ αυτό που στη χώρα λέμε μικρομεσαίους επαγγελματίες, επιχειρηματίες, επιστήμονες, παροχές υπηρεσιών. Είναι τεράστιο ζήτημα. Κι αυτό έγινε από όλες τις κυβερνήσεις, γιατί υπήρχε μία κατάρρευση του παραγωγικού προτύπου και τα χρήματα τα αναζητούσαμε στον συνήθη ύποπτο, στο σύνηθες θύμα. Αυτό το πράγμα θέλει αλλαγές, και οι αλλαγές γίνονται η μία με την άλλη. Και οι βελτιώσεις γίνονται διαδοχικά η μία με την άλλη για να μπορέσουμε να αλλάξουμε το κλίμα. Σημασία έχει να λειτουργήσουμε βλέποντας μπροστά. Και βλέποντας ότι, στον τομέα αυτό τον μικρομεσαίο χρειάζεται αλλαγή σε όρους φορολογικούς και σε όρους ασφαλιστικούς, ιδιαίτερα με πολιτικές οι οποίες θα επιτρέψουν στα νέα παιδιά να μπουν στην αγορά. Είναι πρώτη εθνική προτεραιότητα.»