newsletter
 
 
 
 
 













Προβολή κειμένου

print

ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ


ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Βαΐτσης Αποστολάτος
):
Η επόμενη ερώτηση απευθύνεται στον Υφυπουργό Υγείας τον κ. Μάρκο Μπόλαρη. Είναι η με αριθμό 1263/13-9-2011 επίκαιρη ερώτηση του Βουλευτή Καρδίτσας της Νέας Δημοκρατίας κ. Κωνσταντίνου Τσιάρα προς τον Υπουργό Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, σχετικά με τη συμμετοχή των συνταξιούχων, τροφίμων Ιδρυμάτων Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου (ΝΠΔΔ), στις δαπάνες περίθαλψης.

Η επίκαιρη ερώτηση του κ. Τσιάρα έχει ως εξής:

Δυστυχώς σε μια σειρά πραγματικά αδιανόητων μέτρων που βιώνει η ελληνική πολιτεία και η ελληνική κοινωνία το τελευταίο διάστημα, κύριε Πρόεδρε, έρχεται να προστεθεί μία απόφαση του Υπουργού Υγείας από τις 27 Ιουλίου, κατά την οποία όσοι ψυχικά ασθενείς νοσηλεύονται σε ιδρύματα του δημοσίου είναι υποχρεωμένοι, ανάλογα με το ύψος της σύνταξής τους, να καταβάλουν ή διαφορετικά να τους παρακρατείται το 40% έως και το 80% της συντάξεώς τους.
Δεν ξέρω πραγματικά ποια είναι η λογική του Υπουργού, ο οποίος αποφασίζει κάτι τέτοιο, όταν ξέρουμε πάρα πολύ καλά ότι ένα ελάχιστο μέτρο αξιοπρέπειας όλων αυτών των ανθρώπων οι οποίοι καταλήγουν πίσω, αν θέλετε, από τις πόρτες ενός ψυχιατρικού ιδρύματος, είναι η στοιχειώδης διατήρηση της οικονομικής τους αυτοτέλειας.
Το λέω αυτό, κύριε Υφυπουργέ, γιατί δυστυχώς μέσα από τέτοιες επιλογές απαξιώνεται κάθε προσπάθεια της πολιτείας να σταθεί αρωγός σε ευπαθείς κοινωνικές ομάδες με ιδιαιτερότητες, με προβλήματα, με πραγματικές ανάγκες. Όσο κι αν προσπαθώ να βρεθώ στη θέση σας για να κατανοήσω μια τέτοια απόφαση, κάτω από πρίσμα της δημοσιονομικής δυσκολίας που πραγματικά και δεδομένα υπάρχει, όσο κι αν θέλω να δεχθώ ότι εφόσον αυτοί οι άνθρωποι νοσηλεύονται σε ψυχιατρικά ιδρύματα πιθανόν να μην έχουν άλλου είδους ανάγκες να ικανοποιήσουν, από την άλλη πλευρά, εγκαλώ τη λογική σας ώστε να μου απαντήσετε τι θα κάνουν αυτοί οι άνθρωποι, οι οποίοι ενδεχομένως μετά από ένα χρονικό διάστημα θα πρέπει να βρεθούν έξω τη στιγμή που κατά πάσα πιθανότητα στη ζωή τους έχουν αναλάβει συγκεκριμένες υποχρεώσεις. Πολύ απλά σας δίνω ένα παράδειγμα. Ένας απ’ αυτούς έχει να πληρώσει ένα ενοίκιο το οποίο το πληρώνει κάθε μήνα, νοσηλεύεται για ένα μήνα, δεν θα πληρωθεί τη σύνταξή του; Είναι δυνατόν να λαμβάνονται τέτοιου είδους αποφάσεις αβίαστα;
Ενδεχομένως, θα μπορούσε κανείς να κατανοήσει ότι θα στερηθεί του προνοιακού επιδόματος ή κάποιων άλλων επιδομάτων που δίνονται σε τέτοιου είδους περιπτώσεις. Το να δεχθεί, όμως, κανείς μια λογική περικοπής της πραγματικής τους σύνταξης από 40% εφόσον η σύνταξή του είναι μέχρι 500 ευρώ έως 80% εφόσον η σύνταξή του ξεπερνάει τα 1500 ευρώ, νομίζω ότι δεν συναντά καμμία λογική εξήγηση.
Γι’ αυτό, κύριε Υπουργέ, θα ήθελα όντως να ακούσω από τη δική σας πλευρά τους πραγματικούς λόγους που οδήγησαν τον κύριο Υπουργό να υπογράψει μία τέτοια απόφαση. Γιατί η αίσθησή μου είναι πως μέσα από τέτοιες πρακτικές και μέσα από τέτοιες επιλογές, το μόνο που δεν υποστηρίζουμε ως σοβαρή πολιτεία είναι το λεγόμενο προνοιακό κράτος, το οποίο έχει την υποχρέωση να στηρίζει αυτές τις ιδιαίτερες, ευπαθείς κοινωνικές ομάδες.