newsletter
 
 
 
 
 













Προβολή κειμένου

print

ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟΝ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟ ΤΟΥ 2008

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΒΟΥΛΗΣ, 19/12/2007

ΜΑΡΚΟΣ ΜΠΟΛΑΡΗΣ: Ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε.
Αξιότιμοι κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, θα ήθελα εισαγωγικά να σας πω ότι συμφωνώ με δύο βασικές διαπιστώσεις του Υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, κ. Αλογοσκούφη και θα μου επιτρέψετε να το σχολιάσω.
Η πρώτη από αυτές είναι η διαπίστωση που λέει ότι η πολιτική της Κυβέρνησης έχει απτά και μετρήσιμα αποτελέσματα. Σχολιάζω: Βεβαίως, είναι απτά τα αποτελέσματα και βεβαίως, είναι μετρήσιμα στην τσέπη του μικρομεσαίου Έλληνα, στην τσέπη του αγρότη των Σερρών, στη τσέπη του υπαλλήλου της Αθήνας, στην τσέπη του εργάτης της Νίκαιας. Μετρά ο πολίτης και τα βρίσκει όλο και λιγότερα, διαπιστώνει την ανέχεια και την ανημπόρια να ανταποκριθεί στις στοιχειώδεις ανάγκες. Την ίδια στιγμή απτά και μετρήσιμα είναι τα αποτελέσματα στους ισολογισμούς των τραπεζών, οι οποίες σημειώνουν κάθε χρόνο και μεγαλύτερα κέρδη.
Επίσης, συμφωνώ με τη διαπίστωση του κ. Αλογοσκούφη, ότι η Κυβέρνηση βλέπει μπροστά, βλέπει το μέλλον. Φυσικά και βλέπει το μέλλον η Κυβέρνηση. Ποιο μέλλον, όμως; Ξέρετε, μέλλον έχει και το αυτοκίνητο το οποίο γκαζώνει στο αδιέξοδο, αλλά το μέλλον του είναι ή πρόσκρουση ή κατακρήμνιση. Το μέλλον, λοιπόν, το οποίο μας αφορά, είναι το μέλλον για τις τράπεζες ή το μέλλον για τους πολίτες;
Κύριοι συνάδελφοι, είναι σαφές ότι η ελληνική κοινωνία είχε εκφραστεί επανειλημμένα υπέρ των μεταρρυθμίσεων. Είναι καταγεγραμμένη η αγωνιώδης αναμονή της για αλλαγές και ο πολίτης διαπιστώνει αδιέξοδα σε κρίσιμους τομείς της δημόσιας ζωής και φυσικά θέλει μεταρρυθμίσεις. Είναι, επίσης, καταγεγραμμένες οι θέσεις της Νέας Δημοκρατίας και είναι γνωστές οι εξαγγελίες του κυρίου Πρωθυπουργού, ότι θέλει να κάνει και αυτός μεταρρυθμίσεις. Εμένα θα μου επιτρέψετε να πω ότι δεν αμφιβάλλω για την καλή του θέληση. Διαπιστώνω, όμως, πως η πολιτική προσέγγιση, την οποία κάνει, η ανάλυση στην οποία βασίζεται για να προχωρήσει, είναι εσφαλμένη.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, κινούμαστε μέσα σε ένα πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα, σε ένα εξόχως υπουργοκεντρικό σύστημα, σε ένα δημαρχοκεντρικό σύστημα, όσο προχωρούμε προς την περιφέρεια, το οποίο έχει μετρήσει τις δυνατότητές του, έχει υποστεί μία ανεπανόρθωτη φθορά υλικών, και έχει αποδείξει ότι δεν έχει τη φέρουσα ικανότητα, όχι για να κάνει μεταρρυθμίσεις, αλλά ούτε για να διεκπεραιώσει τα στοιχειώδη ζητήματα της καθημερινότητας. Και αυτά μας τα λένε όλοι. Τα διαπιστώνουν οι υπηρεσίες που μετρούν τη διαφθορά, τα διαπιστώνει ο Συνήγορος του Πολίτη, ο οποίος μετρά τις ικανότητες των δημοσίων υπηρεσιών.
Θέλω να απαντήσω στον κύριο συνάδελφο, τον εκλεκτό κ. Δένδια, ο οποίος είπε ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα για τη χώρα είναι η δημόσια διοίκηση, και να του πω ότι η δημόσια διοίκηση λειτουργεί ανάλογα με τα νομοθετικά πλαίσια και τις πολιτικές που χαράζει η Κυβέρνηση. Το πρόβλημα, λοιπόν, είναι αν θα συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό το πολιτικό σύστημα με το οποίο λειτουργούμε, το οποίο δεν θέλει να συμμετέχουν οι πολίτες, δεν θέλει κοινωνική διαβούλευση, δεν θέλει διάλογο, δεν θέλει δημοψηφίσματα, ένα κοινωνικό σύστημα το οποίο θέλει τους Βουλευτές να είναι σε αυτήν την Αίθουσα για να επικυρώνουν τα νομοσχέδια που ετοιμάζει η γραφειοκρατία των Υπουργείων, ένα πολιτικό σύστημα που θέλει τους Βουλευτές να λειτουργούν σαν αλεξικέραυνα της οργής των πολιτών, χωρίς να ακουμπούν την ουσία, δεν μπορεί πλέον να μεταφέρει φορτία μεταρρυθμίσεων. Παθαίνει μπλακ-άουτ.
Αυτά τα αποτελέσματα τα είδαμε και στην προσπάθεια που έγινε την προηγούμενη κοινοβουλευτική περίοδο, για τη μεταρρύθμιση στην παιδεία. Στο τέλος, οι πολίτες αναρωτιούνται τι έγινε. Αναστατώθηκε η χώρα επί ένα χρόνο περίπου, έκλεισε το κέντρο της Αθήνας από άπειρες διαδηλώσεις και σήμερα που προσπαθούμε να δούμε ποια είναι τα αποτελέσματα, λένε οι φοιτητές «Τι άλλαξε;», αναρωτιούνται οι καθηγητές «Τι άλλαξε;», λένε οι γονείς «Κερδίσαμε τίποτα; Βελτιώθηκε τίποτα; ¶λλαξε κάτι ποιοτικά στην παιδεία;». Δυστυχώς, τίποτα.
Η Κυβέρνηση, λοιπόν, διαπιστώνει αυτά τα αδιέξοδα για μεταρρυθμίσεις και στην παιδεία, τα διαπιστώνει και σήμερα στο ασφαλιστικό. Βλέπετε, επιχειρούμε να συζητούμε για τα «αναψυκτήρια» και εκτρέπεται η συζήτηση –άλλο αλεξικέραυνο λειτούργησε εδώ- χωρίς να μπούμε στην ουσία, χωρίς να συζητήσουμε τι θέλουμε στο ασφαλιστικό. Και στο τέλος πού οδηγείται αυτή η κατάσταση; Ποιον εξυπηρετούν οι κινήσεις οι οποίες γίνονται; Και οι κινήσεις που γίνονται, γίνονται υπέρ των πολιτών, υπέρ των ασφαλισμένων, υπέρ των εργαζομένων, υπέρ των συνταξιούχων ή στο τέλος και στο βάθος κρύβονται οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες;
Αναρωτιέται, κύριοι συνάδελφοι, ο πολίτης σήμερα –γιατί υπάρχει συνταγματική επιταγή στο άρθρο 16, παράγραφος 4, για τη δωρεάν δημόσια παιδεία- τα εξής: Η παιδεία που παρέχεται σήμερα είναι δήθεν δωρεάν δημόσια παιδεία; Ή μήπως είναι δημόσια δήθεν δωρεάν παιδεία; Ή μήπως είναι δημόσια δωρεάν δήθεν παιδεία; Ή, το χειρότερο, το «δήθεν» υπάρχει πριν από κάθε λέξη και αυτό το πληρώνουν με αίμα οι πολίτες; Βέβαια, το πληρώνει και η χώρα, γιατί καταστρέφονται έτσι οι προοπτικές της.
Κύριοι συνάδελφοι, η υποχρηματοδότηση της παιδείας δεν είναι τεχνική υπόθεση, δεν είναι ότι θεωρούμε ότι απλά αδικείται ένας κλάδος. Η υποχρηματοδότηση της παιδείας, δεν είναι απλά αδιαφορία, ούτε είναι απλά αθέτηση υπόσχεσης προς τον πολίτη από πλευράς του κυρίου Καραμανλή που είπε ότι θα δώσω το 5%. Η υποχρηματοδότηση της παιδείας είναι μια συνειδητή στρατηγική η οποία εμπλέκει όλο και περισσότερο ιδιώτες στην υπόθεση της παιδείας. Είναι μια στρατηγική η οποία ξεδιπλώθηκε με τη βάση το άρθρο 10 που παίρνει παιδιά από τα ΤΕΙ και τα στέλνει στους ιδιώτες. Είναι μια πολιτική η οποία εκδηλώθηκε με την υποχρεωτική φοίτηση των νηπίων στα νηπιαγωγεία χωρίς να κάνουμε καινούργια νηπιαγωγεία για να στείλουμε τα παιδιά στα ιδιωτικά νηπιαγωγεία. Είναι μια πολιτική η οποία εκδηλώθηκε με την υποβάθμιση των ολοήμερων σχολείων, ένας θεσμός με πολλές προοπτικές για ποιοτική αναβάθμιση της παιδείας στα οποία ακόμα και σήμερα, Δεκέμβρης μήνας, δεν έχουν πάει οι δάσκαλοι των ειδικοτήτων. Είναι μια πολιτική που εκδηλώνεται στη συνεχή απαξίωση της τεχνικής εκπαίδευσης ενώ η Φιλανδία η οποία αξιολογείται σαν πρώτο εκπαιδευτικό σύστημα στον κόσμο ρίχνει το μεγαλύτερο βάρος εκεί για να υπάρχουν προοπτικές.
Κύριοι συνάδελφοι, ο Προϋπολογισμός που συζητείται σήμερα είναι μια ακριβής αποτύπωση της αποτυχίας του πολιτικού μας συστήματος, είναι μια ακριβής αποτύπωση της ανημπόριας του να κάνει μεταρρυθμίσεις, είναι μια αποτύπωση της ανικανότητάς του να διαχειριστεί τη συνταγματική επιταγή για δημόσια παιδεία, της αποτυχίας του να αντιμετωπίσει τις ανάγκες της καθημερινότητας του ‘Ελληνα πολίτη, είναι ένας Προϋπολογισμός τον οποίο το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν μπορεί να ψηφίσει διότι δείχνει σε άλλη κατεύθυνση από αυτήν που έχει ανάγκη ο τόπος. Σας ευχαριστώ.
(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του ΠΑ.ΣΟ.Κ.)